Sprawa Izabelli Michalewicz nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Reporterka została w pierwszej instancji uznana winną ujawnienia części informacji z akt. Jednak – jak podkreśla –  uzyskała zgodę sądu na wgląd do materiałów i działała w przekonaniu, że dochowała wszystkich wymaganych standardów, w tym anonimizacji osób występujących w sprawie. Jej reportaż „Zgnilizna”, opublikowany w styczniu 2025 roku w serwisie Patronite dotyczy kwestii niezwykle ważnych społecznie, w tym przemocy seksualnej wobec dziecka, do której miało dojść na terenie publicznie dostępnego parku wodnego.

Wyrok jest nieprawomocny, a strony przedstawiają odmienne interpretacje zdarzeń. Ostateczne znaczenie tej sprawy będzie można ocenić dopiero po rozpoznaniu apelacji, jednak już dziś rodzi ona ważne pytania o warunki wykonywania pracy dziennikarskiej.

Nie sposób pominąć faktu, że praca dziennikarzy śledczych często wymaga poruszania się w obszarach trudnych, wrażliwych i obciążonych dużym ryzykiem, właśnie po to, by ujawniać sprawy istotne dla opinii publicznej i dawać głos osobom, które same nie mają możliwości zostać wysłuchane.

Sprawa ta pokazuje, jak cienka i nieostra bywa granica między ochroną tajemnicy postępowania a prawem społeczeństwa do informacji o kwestiach dotyczących bezpieczeństwa i dobra wspólnego. Dlatego wymaga ona szczególnej rozwagi, proporcjonalności i uważności także wobec roli, jaką w demokratycznym państwie odgrywają niezależni reporterzy i reporterki.